De muziek was al lang gestopt toen mijn vader het midden van de balzaal bereikte.

Niemand wist precies waarom de sfeer plotseling was veranderd.

Maar iedereen voelde het.

Vivian Blackwood stond nog steeds naast de champagnefontein met dezelfde zelfverzekerde houding als enkele minuten eerder. Pas toen ze het gezicht van mijn vader goed zag, verdween haar glimlach.

“Ehm… kan ik u helpen?” vroeg ze.

Mijn vader antwoordde niet meteen.

Hij keek eerst naar mij.

Daarna naar Ethan.

Vervolgens naar de gasten.

Alsof hij de hele ruimte in zich opnam.

Toen sprak hij.

“Ik ben Richard Vale.”

Een golf van gefluister ging door de zaal.

Sommige mensen herkenden de naam onmiddellijk.

Anderen niet.

Maar de reactie van de aanwezige zakenmensen vertelde genoeg.

Plotseling keek iedereen anders.

Vivian herstelde zich snel.

“Nou, meneer Vale, ik begrijp dat u boos bent, maar dit is een privéfamiliekwestie.”

Mijn vader glimlachte niet.

“Een privékwestie?”

Zijn stem bleef rustig.

“Mijn dochter werd op haar eigen verlovingsfeest vernederd.”

Niemand zei iets.

Zelfs de obers stonden stil.

Lees verder op de volgende pagina