DEEL 2 – Het geheim van Hawthorne House

De salon werd stil.

Niet het comfortabele soort stilte dat ontstaat tussen vrienden.

Dit was de stilte van mensen die plotseling beseffen dat iemand iets weet wat zij niet weten.

Eleanor trok haar schouders recht.

“Ik denk dat het tijd is dat je vertrekt, Claire.”

Ik keek haar aan.

Voor het eerst in vijf jaar voelde ik geen behoefte meer om haar goedkeuring te krijgen.

Geen behoefte meer om aardig gevonden te worden.

Geen behoefte meer om mezelf uit te leggen.

“Vertrekken?” vroeg ik rustig.

“Ja.”

Madison glimlachte tevreden.

Grant leek opgelucht.

Alsof hij dacht dat dit gesprek bijna voorbij was.

Hij had geen idee.

Ik bukte me, raapte één van de uitnodigingen op en streek het papier glad.

Daarna keek ik naar de enorme olieverfschilderijen die de muren van Hawthorne House sierden.

Generaties Hawthornes.

Tenminste, dat dacht iedereen.

“Voordat ik ga,” zei ik, “is er iets wat jullie moeten weten.”

Eleanor verstijfde.

Lees verder op de volgende pagina