“Mijn God… hoe is dit mogelijk?” flapte ik eruit.

Ik had niet door dat ik het hardop had gezegd.

Harold draaide zich onmiddellijk om.

Zijn zakenpartner keek verbaasd tussen ons in.

Ik staarde naar Harolds rechteroor.

Vlak achter zijn oorlel zat een klein, halvemaanvormig litteken.

Precies hetzelfde litteken dat Mike had gehad.

Mijn hart begon sneller te slaan.

Natuurlijk wist ik dat een litteken niets bewees.

Duizenden mensen konden zo’n litteken hebben.

Maar het was niet alleen dat.

Toen Mia had gezegd: “Papa is hier”, had ze naar precies die plek gekeken.

Dezelfde plek waar Mike vroeger altijd grapjes over maakte.

Hij had dat litteken gekregen toen hij als kind van zijn fiets was gevallen.

“Is alles goed?” vroeg Harold voorzichtig.

Ik knipperde een paar keer.

“Ja… natuurlijk.”

Maar het was duidelijk dat ik loog.

Harold excuseerde zich bij zijn zakenpartner en liep met me mee naar een rustiger deel van de tuin.

De muziek speelde zacht op de achtergrond.

Gasten lachten bij het zwembad.

Niemand leek iets op te merken.

“Je ziet eruit alsof je een geest hebt gezien,” zei Harold.

Ik glimlachte nerveus.

“Dat gevoel heb ik ook een beetje.”

Hij keek me aandachtig aan.

“Wat is er aan de hand?”

Ik wist niet goed hoe ik het moest uitleggen.

Uiteindelijk wees ik naar zijn oor.

Lees verder op de volgende pagina