Met die gedachte stond ik op en liep naar de garage.

Mijn hart bonsde nog steeds van woede. De beelden van de beveiligingscamera stonden in mijn geheugen gegrift. Mijn buurman, Victor, had niet zomaar een grens overschreden. Als hij werkelijk verantwoordelijk was voor de ratten in mijn huis, dan had hij bewust geprobeerd mijn leven te ontwrichten.

Toch dwong ik mezelf om rustig te blijven.

Woede maakte fouten.

Bewijs won zaken.

In de garage bleef ik een moment stilstaan. Op de plek waar Victor de zak had neergezet, zag ik enkele kleine scheurtjes in het betonstof op de vloer. Daarnaast lagen een paar stukjes verpakkingsmateriaal.

Ik pakte een plastic zakje en verzamelde alles wat mogelijk van belang kon zijn.

Daarna belde ik een professioneel ongediertebestrijdingsbedrijf.

Twee uur later arriveerde een inspecteur genaamd Mark.

Hij onderzocht het huis grondig.

“Dit is vreemd,” zei hij terwijl hij zijn zaklamp langs een muur liet glijden. “Heel vreemd.”

“Waarom?”

Hij keek me aan.

“Normaal gesproken zie je bij een rattenplaag duidelijke toegangspunten. Beschadigde ventilatieopeningen, gaten in muren, open kruipruimtes. Hier zie ik niets.”

Hij liep verder.

“Alsof ze allemaal tegelijk zijn binnengekomen.”

Dat bevestigde precies wat ik al vermoedde.

Mark plaatste vallen, controleerde de ruimtes achter de muren en maakte foto’s van alles wat hij aantrof.

Voordat hij vertrok, gaf hij me een officieel rapport.

“Bewaar dit goed,” zei hij.

Lees verder op de volgende pagina