Twee dagen later gebeurde er iets onverwachts.

Daniel belde haar met opgewonden stem.

“Ik denk dat ik weet waarom ze je kantoor hebben afgesloten.”

“Waarom?”

“Ik heb de eigendomsdocumenten van jullie huis onderzocht.”

Corinne fronste.

“Wat heeft dat ermee te maken?”

“Alles.”

Er volgde een korte stilte.

“Het huis staat niet alleen op jullie beider naam. Volgens een aanvullende overeenkomst die acht jaar geleden werd opgesteld, ben jij de primaire eigenaar van het perceel waarop het huis gebouwd is.”

Corinne herinnerde zich het document vaag.

Haar overleden vader had haar een stuk grond nagelaten. Later hadden zij en Ross daar hun woning gebouwd.

“Wat betekent dat?”

“Dat betekent dat Ross het huis niet zomaar kan opeisen.”

Corinne dacht na.

Dat was belangrijk.

Maar het verklaarde nog steeds niet waarom Casey zo bang leek.

Of waarom Gwendolyn plotseling in haar leven was opgedoken.

De antwoorden kwamen enkele dagen later.

Tante Miriam bracht Casey naar een begeleide ontmoeting in een neutraal familiecentrum.

Toen Casey haar moeder zag, rende ze onmiddellijk naar haar toe.

Corinne knielde neer en sloot haar dochter stevig in haar armen.

Gedurende enkele seconden liet Casey niet los.

“Ik heb je gemist, mama.”

“Ik heb jou ook gemist.”

Ze gingen samen aan een kleine tafel zitten om te kleuren.

Een begeleider bleef discreet op afstand aanwezig.

Aanvankelijk praatten ze over eenvoudige dingen.

Kerstliedjes.

De teddybeer.

De sneeuw die misschien zou vallen.

Maar plotseling keek Casey naar haar tekening en fluisterde:

“Papa zei dat ik moest oefenen.”

Corinne bleef kalm.

“Oefenen waarmee, lieverd?”

Casey draaide haar kleurpotlood tussen haar vingers.

“Met wat ik tegen mensen moest zeggen.”

Corinne voelde haar hart sneller kloppen.

“Wat bedoel je?”

Het meisje keek voorzichtig om zich heen.

“Dat jij altijd boos werd.”

De woorden kwamen aarzelend.

Alsof ze niet zeker wist of ze ze wel mocht uitspreken.

“Maar dat klopt niet.”

Corinne legde haar hand voorzichtig op die van haar dochter.

“Je hoeft niets te zeggen wat iemand van je verwacht. Je hoeft alleen maar eerlijk te zijn.”

Casey knikte langzaam.

Meer zei ze niet.

Maar dat ene gesprek veranderde alles.

De begeleider noteerde de opmerkingen zorgvuldig in haar verslag.

En voor het eerst begon het officiële onderzoek een andere richting op te gaan.

Ondertussen werkte Daniel verder.

Een digitale specialist onderzocht de berichten die Ross aan de politie had overhandigd.

Binnen een week kwam het resultaat binnen.

De zogenaamde dreigberichten waren gewijzigd.

Tijdstempels kwamen niet overeen.

Bestandsgegevens waren aangepast.

Sommige berichten waren zelfs samengesteld uit losse tekstfragmenten van oudere gesprekken.

Toen Daniel het rapport las, glimlachte hij voor het eerst.

“Dit is precies wat we nodig hadden.”

Ross had geprobeerd bewijs te creëren.

Maar daarbij had hij digitale sporen achtergelaten.

En die sporen vertelden hun eigen verhaal.

De grootste verrassing kwam echter uit een totaal onverwachte hoek.

Op oudejaarsavond ontving Corinne een telefoontje van een vrouw die zich voorstelde als Emily Turner.

“Ik werkte als huishoudelijke hulp bij jullie thuis.”

Corinne kende haar naam.

Emily kwam één keer per week schoonmaken.

Lees verder op de volgende pagina