Amélie staarde naar het document.

Enkele seconden lang zei niemand iets.

De pen lag midden op tafel.

Naast haar koude bord pasta.

Naast de huurrekening die ze al had geweigerd te betalen.

Monique keek haar aan met dezelfde zelfverzekerde blik die ze de afgelopen acht maanden altijd had gebruikt. De blik van iemand die ervan overtuigd was dat schuldgevoel uiteindelijk sterker zou blijken dan gezond verstand.

“Onderteken maar,” zei ze rustig.

Amélie pakte het papier op.

Hoe langer ze las, hoe kouder ze werd.

Het ging niet om een kleine lening.

Het ging om bijna twaalfduizend euro.

Op haar naam.

Voor Bastien.

Ze legde het document langzaam terug op tafel.

“Nee.”

Monique glimlachte nog steeds.

“Lees het eerst goed.”

“Dat heb ik gedaan.”

“Dan begrijp je vast dat dit noodzakelijk is.”

“Nee.”

Bastien snoof geïrriteerd.

“Je doet alsof het om miljoenen gaat.”

Amélie draaide zich naar hem om.

Lees verder op de volgende pagina