Ik staarde haar aan.

“Alles verteld? Waar heb je het over?”

De vrouw keek opnieuw naar de brief. Haar handen trilden zo erg dat het papier bijna uit haar vingers gleed.

Ze was ergens in de zestig, misschien iets jonger dan ik. Haar grijze haren waren netjes opgestoken en haar gezicht straalde dezelfde verbijstering uit die ik zelf voelde.

“Kom binnen,” zei ze uiteindelijk.

Ik aarzelde even, maar stapte toch naar binnen.

De woonkamer was eenvoudig ingericht. Foto’s stonden op een kast, boeken vulden de planken en op de vensterbank stonden tientallen planten.

De vrouw ging zitten en keek opnieuw naar de brief.

“Mijn naam is Helena,” zei ze.

“Ik ben Nora.”

Ze knikte.

“Dat weet ik.”

Mijn maag draaide zich om.

“Je kent mijn naam?”

“Zane heeft vaak over je geschreven.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

Geschreven?

Wat betekende dit?

“Wie bent u?” vroeg ik.

Helena haalde diep adem.

“Ik denk dat je beter eerst de brief leest.”

Ze schoof het papier voorzichtig naar me toe.

Ik keek naar de eerste regel.

Lieve Helena,

Als je deze brief ontvangt, betekent dat waarschijnlijk dat ik er niet meer ben.

Verderop las ik:

Vierendertig jaar geleden heb jij een beslissing genomen die mijn leven heeft veranderd. Een beslissing waarvoor ik je nooit voldoende heb kunnen bedanken.

Mijn wenkbrauwen trokken samen.

Ik keek op.

“Waar gaat dit over?”

Helena glimlachte verdrietig.

“Lees verder.”

Mijn ogen gleden opnieuw over de woorden.

Toen ik Nora ontmoette, wist ik dat ik eindelijk gelukkig kon worden. Maar dat was alleen mogelijk dankzij jouw keuze destijds.

Ik voelde een vreemd ongemak.

Verderop stond:

Je hebt mij iets gegeven wat ik zelf nooit had kunnen vragen. Dankzij jou kreeg ik een gezin, een toekomst en een leven vol liefde.

Mijn adem stokte.

Lees verder op de volgende pagina