Mijn schreeuw galmde door de woonkamer.

Niet omdat er iets gevaarlijks in de tas zat, maar omdat ik onmiddellijk herkende wat ik zag.

Mappen.

Dozens foto’s.

Documenten.

En bovenop alles lag een oude leren agenda die ik jaren geleden aan Richard had gegeven voor zijn verjaardag.

Mijn handen begonnen te trillen terwijl ik de baby voorzichtig in de kinderwagen legde die nog op zolder stond van vroeger.

“Ethan…” fluisterde ik. “Wat is dit allemaal?”

Mijn zoon keek me aan met ogen die veel ouder leken dan zijn eenentwintig jaar.

“Bewijs.”

Dat ene woord maakte me misselijk.

“Bewijs waarvan?”

Hij haalde diep adem.

“Van alles wat papa al jaren voor ons verborgen houdt.”

Ik staarde hem sprakeloos aan.

Richard was streng. Koppig. Soms zelfs hard.

Maar een geheim leven?

Dat klonk onmogelijk.

Ethan schoof een stapel documenten naar me toe.

“Beloof me eerst dat je rustig blijft kijken.”

Met bonzend hart pakte ik de bovenste map.

Binnenin zaten afdrukken van banktransacties.

Honderden pagina’s.

Eerst begreep ik niet wat ik zag.

Maar toen begonnen bepaalde namen terug te komen.

Rekeningen.

Bedragen.

Overboekingen.

Lees verder op de volgende pagina