Een dag later nog steeds niets.

Twee dagen later evenmin.

Ondertussen werkte Sandra verder aan alle juridische wijzigingen.

Het studiebeursfonds werd officieel geregistreerd.

De documenten voor mijn nalatenschap werden aangepast.

De zakelijke garantie werd onderzocht.

Alles verliep volgens plan.

Voor het eerst in jaren voelde ik dat mijn leven niet draaide om reageren op de wensen van anderen.

Ik nam zelf beslissingen.

Dat gevoel was onverwacht rustgevend.

Drie weken later ging mijn telefoon.

Joselyn.

Ik keek enkele seconden naar het scherm voordat ik opnam.

“Hoi mam.”

Haar stem klonk vermoeid.

Niet boos.

Niet vijandig.

Gewoon moe.

“Hoi lieverd.”

Een lange stilte volgde.

Toen zei ze:

“Derek vertelde me dat je de locatie hebt geannuleerd.”

“Dat klopt.”

“We hebben daardoor veel problemen gekregen.”

Ik antwoordde rustig.

“De locatie was door mij betaald.”

Ze zuchtte.

“Ik weet het.”

Weer stilte.

Toen hoorde ik iets wat ik al maanden niet meer had gehoord.

Twijfel.

Echte twijfel.

“Derek zegt dat je hem nooit hebt gemogen.”

“Dat is niet waar.”

“Maar je vertrouwde hem niet.”

“Dat klopt.”

Ze ademde diep in.

“Waarom niet?”

Ik stond op en liep naar het raam.

Buiten lag een dun laagje sneeuw op het gazon.

“Omdat ik altijd het gevoel had dat hij meer geïnteresseerd was in wat mensen bezaten dan in wie ze waren.”

Ze zei niets.

“Derek wist altijd precies hoeveel iets kostte,” vervolgde ik.

“Dat betekent toch niet dat hij slecht is?”

“Nee.”

“Dan begrijp ik het niet.”

Ik dacht even na.

“Heb je zijn financiële situatie ooit volledig gezien?”

Aan de andere kant bleef het stil.

Dat was antwoord genoeg.

“Wat bedoel je?” vroeg ze uiteindelijk.

Ik vertelde haar niet alles.

Ik las geen cijfers voor.

Ik probeerde Derek niet zwart te maken.

In plaats daarvan zei ik slechts:

“Voordat je trouwt, moet je volledige openheid hebben over financiën. Dat geldt voor jullie allebei.”

Ze reageerde niet direct.

“Heb je informatie die ik niet heb?”

“Ja.”

Opnieuw stilte.

Deze keer duurde die bijna een minuut.

“Kunnen we afspreken?” vroeg ze uiteindelijk.

Twee dagen later zat ze tegenover me aan dezelfde eikenhouten tafel die Robert had gebouwd.

Ze zag er ouder uit dan een maand eerder.

Alsof de afgelopen weken haar meer hadden uitgeput dan ze wilde toegeven.

Ik schoof een map naar haar toe.

Daarin zaten uitsluitend documenten.

Geen meningen.

Geen beschuldigingen.

Alleen feiten.

Ze begon te lezen.

Na enkele minuten trok alle kleur uit haar gezicht weg.

Lees verder op de volgende pagina