Deel 2: De brief die alles veranderde

Mijn handen trilden terwijl ik naar de verzegelde envelop keek.

Mijn naam stond erop geschreven in het handschrift van mijn vader.

Niet geprint.

Niet door iemand anders geschreven.

Zijn eigen handschrift.

Hetzelfde handschrift dat jarenlang verjaardagskaarten had ondertekend en korte briefjes op de koelkast had achtergelaten toen ik nog thuis woonde.

Gerald schoof de envelop voorzichtig naar me toe.

“Je vader heeft me uitdrukkelijk gevraagd deze alleen aan jou te geven.”

Ik slikte moeizaam.

Voor een moment vergat ik het huis.

Ik vergat Marcus.

Ik vergat zelfs de ruzies van de afgelopen dagen.

Er was alleen nog die brief.

Langzaam verbrak ik het zegel.

Binnenin zat een document van meerdere pagina’s.

Bovenaan stond:

Voor mijn dochter Nora.

Ik begon te lezen.

Nora,

Als je deze brief leest, ben ik er niet meer. Dat spijt me meer dan ik ooit in woorden zal kunnen uitleggen.

Er zijn veel dingen die ik je eerder had moeten vertellen.

Veel dingen waarvoor ik de moed niet heb gehad.

Maar ik wil niet vertrekken zonder dat je eindelijk de waarheid kent.

Mijn zicht werd wazig.

Ik knipperde de tranen weg en las verder.

Je moeder heeft altijd geloofd dat Marcus de toekomst van de familie was.

Ik heb jarenlang geprobeerd haar mening te veranderen.

Vaker dan jij ooit hebt geweten.

Lees verder op de volgende pagina