Skip to content
Net lang genoeg om op te vallen.
“Wat hebben jullie eigenlijk gedaan terwijl ik weg was?” vroeg ik uiteindelijk.
Bruce nam een slok water.
“Niets bijzonders.”
“Volgens Lily was het behoorlijk belangrijk.”
Jim verslikte zich bijna in zijn drankje.
Bruce glimlachte geforceerd.
“Kinderen overdrijven.”
Dat antwoord stelde me niet gerust.
De volgende ochtend werd ik vroeg wakker.
Bruce lag niet naast me.
Ik keek op de klok.
06:15.
Voorzichtig stond ik op en liep naar het balkon.
Beneden bij het zwembad zag ik Bruce en Jim opnieuw met elkaar praten.
Ze hadden een map bij zich.
Papieren.
Precies zoals Lily had beschreven.
Ze zagen er gespannen uit.
Niet vrolijk.
Niet alsof ze een feestje aan het plannen waren.
Alsof er iets serieus speelde.
Toen Bruce opkeek en mij zag staan, stopten ze onmiddellijk met praten.
Dat maakte het alleen maar verdachter.
De hele dag bleef ik erover nadenken.
Mijn broer en ik hadden nooit geheimen voor elkaar gehad.
We waren samen opgegroeid.
Na het overlijden van onze ouders waren we zelfs nog dichter naar elkaar toe gegroeid.
Als er iets aan de hand was, waarom vertelde hij het me dan niet gewoon?
Tegen de avond besloot ik hem rechtstreeks aan te spreken.
Ik vond hem alleen op het terras van het hotel.
“Jim.”
Hij keek op.
“Hey.”
“Wat is er aan de hand?”
Zijn glimlach verdween.
“Hoe bedoel je?”
“Jij en Bruce verbergen iets.”
Hij keek naar zijn handen.
Dat antwoordde eigenlijk al genoeg.
“Is er een probleem?” vroeg ik.
“Nee.”
“Vertel me de waarheid.”
Jim zuchtte diep.
“Ik kan het niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik iets beloofd heb.”
Ik voelde frustratie opkomen.
“Ik ben je zus.”
“Dat weet ik.”
“Dan hoor ik dit niet via een vijfjarige te ontdekken.”
Jim sloot zijn ogen.
Even dacht ik dat hij alles ging vertellen.
Maar toen schudde hij zijn hoofd.
“Nog twee dagen.”
“Wat?”
“Nog twee dagen geduld.”
Daarna stond hij op en liep weg.
Die nacht sliep ik nauwelijks.
Mijn gedachten gingen alle kanten op.
Misschien hadden ze financiële problemen.
Misschien was er iets gebeurd op het werk.
Misschien ging het over mijn gezondheid.
Misschien…
Hoe meer ik nadacht, hoe erger het werd.
Tegen de ochtend had ik mezelf overtuigd van allerlei rampscenario’s.
Op de laatste avond van de vakantie vroeg Bruce of ik met hem mee wilde wandelen langs het strand.
De zon begon net onder te gaan.
De lucht kleurde oranje en goud.
Ik volgde hem zwijgend.
Na een paar minuten bleven we staan.
Daar zag ik iets onverwachts.
Jim stond bij een kleine tafel in het zand.
Daarnaast stond Lily.
En achter hen stonden enkele hotelmedewerkers.
Iedereen glimlachte.
Behalve ik.