De glimlach verdween zo snel van Martins gezicht dat zelfs de dokter het opmerkte.

“Is er iets mis?” vroeg Martin.

De arts keek van hem naar mij.

Toen weer terug.

“Ik ging ervan uit dat u dit al jaren wist.”

De kamer werd stil.

Martin lachte nerveus.

“Weten? Wat precies?”

De dokter bladerde door het dossier.

“Volgens onze gegevens heeft u destijds besloten geen vervolgafspraak te maken nadat de resultaten waren besproken met uw echtgenote.”

Ik zei niets.

Jarenlang had ik geleerd dat stilte soms krachtiger was dan een discussie.

“Welke resultaten?” vroeg Martin.

De arts fronste.

“De resultaten van het vruchtbaarheidsonderzoek.”

Ik zag zijn kaak aanspannen.

“Dat onderzoek is jaren geleden geweest.”

“Dat klopt.”

De dokter keek zichtbaar verward.

“Maar de diagnose was duidelijk.”

Martins ogen schoten naar mij.

Voor het eerst zag ik iets wat ik lang niet had gezien.

Twijfel.

Geen arrogantie.

Geen zelfvertrouwen.

Gewoon twijfel.

“Welke diagnose?” vroeg hij langzaam.

De arts aarzelde.

“Misschien moeten we dit gesprek privé voeren.”

Martin schudde zijn hoofd.

“Nee.”

Zijn stem werd harder.

“Vertel het gewoon.”

De dokter haalde diep adem.

“Het onderzoek wees uit dat u biologisch gezien geen kinderen kunt verwekken.”

Lees verder op de volgende pagina