De dag van de babyshower arriveerde met een zonnige maar zenuwslopende helderheid. Ik stond voor de spiegel in mijn appartement in Austin, mijn handen licht trillend terwijl ik mijn haar gladstreek. Ik had een eenvoudige, elegante jurk gekozen, niet te opvallend, niet te provocerend – gewoon genoeg om mezelf waardig te voelen.

Mijn hart bonsde terwijl ik de uitnodiging nog eens las. Jason had me gevraagd te komen, met die vriendelijke, bijna smekende toon die ik zo goed kende. Maar diep vanbinnen voelde ik dat dit geen uitnodiging was om vreugde te delen. Nee, dit was een val.

Ik stapte in mijn auto, zette de navigatie naar het huis van Jason en Ashley, en reed langzaam door de straten die ik ooit als thuis had beschouwd. Alles voelde vreemd en kil, alsof de herinneringen aan ons verleden in de schaduw lagen van iets ongrijpbaars en gevaarlijks.

Toen ik aankwam, stond het huis vol met ballonnen, roze linten en een geur van versgebakken cupcakes die mijn maag deden knijpen van spanning. Vriendinnen lachten en praatten, en ik hoorde Ashley’s stem vanachter de deur: hoog, lichtelijk overdreven vrolijk, perfect afgestemd op het beeld van geluk dat ze wilde uitdragen.

Ik haalde diep adem en stapte naar binnen.

“Olivia! Je bent gekomen!” zei Ashley, haar glimlach stralend als altijd. Ze sloeg een arm om me heen, bijna bezitterig. “Ik ben zo blij!”

Lees verder op de volgende pagina