Skip to content
Daniel beëindigde het gesprek met de makelaar en legde zijn telefoon langzaam op het nachtkastje.
Een paar seconden zei niemand iets.
Emily keek hem aan.
“Hebben we dat echt net gedaan?”
Daniel glimlachte voor het eerst die avond.
“Ja.”
“Om tien uur ‘s avonds?”
“Blijkbaar.”
Een week eerder hadden ze nog gedacht rustig de tijd te nemen.
Misschien een paar maanden wachten.
Nog wat extra sparen.
Nog wat huizen bekijken.
Maar soms neemt het leven de beslissing voor je.
Emily keek rond in de slaapkamer.
Hun slaapkamer.
De kamer die ze samen hadden opgebouwd.
De kamer waar Patricia al nieuwe plannen voor maakte.
Plotseling voelde het niet meer als een verlies.
Het voelde als een afscheid.
En soms zijn die twee dingen niet hetzelfde.
De volgende ochtend zat Patricia al aan de keukentafel toen Emily naar beneden kwam.
“Hebben jullie al besloten wanneer jullie naar de kelder verhuizen?”
Emily schonk zichzelf koffie in.
“Ja.”
Patricia glimlachte tevreden.
“Mooi.”