DEEL 2

“Eerlijk gezegd, je overdrijft…”

Élodie schudde haar hoofd terwijl ze haar telefoon neerlegde.

“Het is maar één avond.”

Claire keek haar enkele seconden zwijgend aan.

Eén avond.

Dat was altijd het argument geweest.

Eén avond.

Eén verjaardag.

Eén kerst.

Eén familiediner.

Eén uitzondering.

Alleen begon Claire plotseling te beseffen dat uitzonderingen die zich twintig jaar herhalen geen uitzonderingen meer zijn.

Ze worden een patroon.

Bernard nam een slok wijn.

“Je maakt hier een probleem van terwijl er geen probleem is.”

Claire keek naar haar zoon.

Leo zat nog steeds alleen aan het kleine tafeltje.

Met hetzelfde stukje brood.

Wachtend.

Vertrouwend.

Omdat kinderen geloven dat volwassenen uiteindelijk het juiste zullen doen.

“Nee,” zei ze rustig. “Het probleem bestaat al heel lang.”

De tafel viel stil.

Dat gebeurde zelden.

Normaal slikte Claire haar frustraties in.

Normaal glimlachte ze.

Normaal verontschuldigde ze zich zelfs wanneer anderen haar slecht behandelden.

Maar vandaag niet.

Oom Philippe probeerde de spanning te breken.

“Kom, laten we gewoon een extra gerecht bestellen.”

Maar de jonge ober aarzelde.

Hij keek ongemakkelijk naar Bernard.

En dat vertelde Claire alles.

De beslissing was niet spontaan geweest.

Niet vergeten.

Niet toevallig.

Dit was gepland.

Bernard zuchtte zwaar.

“Als je per se wilt weten hoe het zit…”

Hij legde zijn bestek neer.

“Dit diner kost veel geld.”

Claire antwoordde niet.

“En sommige mensen dragen meer bij dan anderen.”

Daar was het.

Eindelijk.

De echte reden.

Niet geld.

Maar waardering.

Of beter gezegd: wie volgens hem waardering verdiende.

Élodie knikte instemmend.

“Papa bedoelt gewoon dat hij veel steun heeft gekregen.”

Lees verder op de volgende pagina