De deur van de politieauto sloeg dicht en dempte het geluid van Vanessa’s stem. Toch kon ik haar nog zien door het raam. Ze glimlachte naar haar telefoon alsof ze een prijs had gewonnen.

Voor haar miljoenen kijkers was dit het hoogtepunt van een maandenlange soap.

Voor mij was het simpelweg het laatste bedrijf van een toneelstuk dat al veel langer liep.

De rit naar het bureau duurde twintig minuten.

Geen van de agenten zei iets.

Toen we aankwamen, werd ik naar binnen geleid en in een verhoorkamer gezet. Een jonge agent schoof een dossier voor zich uit en begon de papieren door te bladeren.

Zijn zelfverzekerde houding verdween langzaam.

Zijn wenkbrauwen trokken samen.

Hij bladerde opnieuw.

Toen nog een keer.

“Dat klopt niet,” mompelde hij.

Ik bleef stil.

Hij opende een tweede map die aan het dossier was vastgemaakt.

Plotseling werd zijn gezicht bleek.

Zijn ogen schoten naar mij.

Lees verder op de volgende pagina