Margaret voelde hoe haar maag zich samenkneep.

“Alles verteld?” herhaalde ze. “Ik weet niet eens wie u bent.”

De vrouw sloot haar ogen alsof ze zich op iets voorbereidde waar ze al jaren bang voor was geweest. Vervolgens stapte ze opzij.

“Kom binnen. Dit gesprek kunnen we beter niet aan de deur voeren.”

Margaret aarzelde even, maar liep toen naar binnen. De woonkamer was eenvoudig ingericht. Op een kast stonden oude foto’s, boeken en een paar planten. Niets aan het huis leek bijzonder. Toch voelde ze dat haar leven op het punt stond te veranderen.

De vrouw ging zitten en hield de brief stevig vast.

“Mijn naam is Eleanor,” zei ze zacht. “En nee… Zane heeft je waarschijnlijk niet alles verteld.”

Margaret voelde een steek van pijn.

“Had hij een affaire met je?”

Eleanor schudde onmiddellijk haar hoofd.

“Nee. Absoluut niet.”

Voor het eerst sinds ze binnen was gekomen, zag Margaret oprechte emoties in haar ogen.

“Zane hield van jou. Dat heeft hij altijd gedaan.”

Margaret wist niet of dat haar gerust moest stellen.

“Leg het me dan uit.”

Eleanor keek naar de brief.

“Misschien moet ik beginnen met wat er in deze envelop staat.”

Lees verder op de volgende pagina