Adam kon zich nauwelijks concentreren op het geluid van de motoren.

Normaal gesproken hield hij van vliegen. Het gaf hem het gevoel dat hij even buiten het bereik van zijn dagelijkse verantwoordelijkheden was. Maar nu voelde de cabine als een afgesloten ruimte waar hij nergens heen kon.

Trinity nam een slok van haar champagne zonder haar blik van hem af te wenden.

“Hoe lang ben je al getrouwd?” vroeg ze.

Adam slikte.

“Negen jaar.”

“Negen jaar?” herhaalde ze.

Hij knikte.

Trinity zette haar glas neer.

“Negen jaar, en je hebt me verteld dat jullie relatie praktisch voorbij was.”

Adam opende zijn mond, maar er kwam niets uit.

Want voor het eerst hoorde hij zijn eigen woorden zoals iemand anders ze hoorde.

Niet als verklaringen.

Maar als excuses.

Aan de andere kant van de cabine hielp Dakota een ouder echtpaar met hun bagage.

Ze glimlachte vriendelijk.

Ze maakte een grapje met een kind dat voor het eerst vloog.

Niemand die haar zag, zou vermoeden wat er zich enkele minuten eerder had afgespeeld bij de gate.

Maar achter haar professionele houding gebeurde iets anders.

Iets belangrijks.

Dakota had een beslissing genomen.

Niet vandaag.

Niet op het vliegveld.

Niet eens deze week.

De beslissing was maanden geleden begonnen.

De eerste keer dat Adam een zogenaamd zakenweekend had gehad en vervolgens terugkwam met een restaurantrekening uit een stad waar hij nooit geweest hoorde te zijn.

Lees verder op de volgende pagina