Skip to content
De volgende ochtend werd ik wakker met een zwaar gevoel in mijn borst.
Ik had nauwelijks geslapen. Elke keer als ik mijn ogen sloot, zag ik Adrian weer op de veranda staan. Niet de zelfverzekerde zakenman die ooit elke ruimte beheerste waarin hij binnenkwam, maar een man die eruitzag alsof hij jarenlang iets had verloren wat hij nooit had kunnen vervangen.
Beneden in de keuken zaten Noah en Lily al aan tafel.
“Komt die lange man vandaag terug?” vroeg Noah terwijl hij aan zijn ontbijt knabbelde.
Mijn hand verstijfde om mijn koffiekop.
“Waarom vraag je dat?”
“Omdat hij naar ons keek alsof hij ons kende.”
Lily knikte ernstig.
“En hij keek naar jou alsof hij moest huilen.”
Kinderen merkten meer op dan volwassenen wilden toegeven.
Ik glimlachte zwak.
“Ik weet het niet.”
Maar diep vanbinnen wist ik dat Adrian niet zou opgeven.