Skip to content
Leo keek naar de oude houten doos alsof er een schat in verborgen zat.
In zekere zin was dat ook zo.
Maar niet het soort schat dat hij verwachtte.
Zijn arrogante glimlach was verdwenen.
“Wat is dat?” vroeg hij.
Ik ging tegenover hem zitten en legde mijn handen op het versleten deksel.
“Voordat ik antwoord geef,” zei ik rustig, “wil ik dat je luistert. Niet onderbreken. Niet discussiëren. Gewoon luisteren.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Oké.”
Ik opende de doos volledig.
Bovenop lag een vergeelde foto.
Ik schoof die naar hem toe.
Hij pakte hem op.
Op de foto stonden twee kinderen van ongeveer tien jaar oud.
Een meisje met vlechten.
En een jongen die breed glimlachte naar de camera.
“Wie zijn dat?”
“Dat meisje ben ik.”
Leo keek nog eens.
“En die jongen?”
Ik glimlachte zacht.
“Dat was mijn beste vriend, Daniel.”
Leo draaide de foto om.
Achterop stond een datum van meer dan vijfentwintig jaar geleden.
“Waarom laat je me dit zien?”
Ik ademde diep in.