Mijn hart begon sneller te kloppen.

De advocaat schoof de versleten rugzak over zijn bureau naar mij toe.

Het was dezelfde rugzak die ik naast Thomas’ ziekenhuisbed had zien staan.

Tijdens onze gesprekken had ik er nauwelijks aandacht aan besteed.

Hij had hem altijd dicht bij zich gehouden.

Alsof er iets belangrijks in zat.

“Wat bedoelt u?” vroeg ik.

De advocaat vouwde zijn handen in elkaar.

“Thomas heeft mij gevraagd deze pas na zijn overlijden aan jou te geven.”

Ik keek naar de rugzak.

“Waarom?”

“Omdat hij bang was dat je anders niet naar hem zou luisteren.”

Die woorden maakten me ongemakkelijk.

Een week geleden was ik nog een vrijwilliger geweest.

Nu zat ik in het kantoor van een advocaat die sprak alsof mijn overleden echtgenoot een groot geheim had verborgen.

Voorzichtig opende ik de rugzak.

Bovenop lag een envelop.

Mijn naam stond erop geschreven.

Met trillende vingers maakte ik hem open.

Sarah,

Als je deze brief leest, ben ik er niet meer.

Lees verder op de volgende pagina