Madisons glimlach verdween langzaam.

Niet volledig.

Nog niet.

Maar er verscheen een kleine spanning rond haar ogen.

Het was de blik van iemand die plotseling besefte dat het gesprek niet meer volledig onder haar controle stond.

“Wat bedoel je?” vroeg ze.

Ik schoof de map open en haalde er een paar documenten uit.

Niets spectaculairs.

Geen dramatische foto’s.

Geen geheime dossiers.

Gewoon papier.

Maar soms zijn gewone documenten krachtiger dan welke toespraak dan ook.

Marcus zette zijn glas neer.

Mijn vader keek eindelijk recht naar mij.

Zelfs mijn moeder leek haar ongemak te vergeten.

“Emma?” zei ze aarzelend.

Ik keek naar Madison.

“Vorige maand kreeg ik een telefoontje.”

Ze zei niets.

“Eigenlijk kreeg ik meerdere telefoontjes.”

Marcus verschoof in zijn stoel.

Een klein gebaar.

Maar ik merkte het.

“Van wie?” vroeg Madison.

“Van een vastgoedbeheerder.”

De kamer werd stil.

Ik zag hoe Marcus onmiddellijk naar Madison keek.

Heel even.

Maar lang genoeg.

En dat vertelde me alles wat ik moest weten.

Madison wist precies waar dit over ging.

“Ik begrijp niet waar je naartoe wilt,” zei ze.

Lees verder op de volgende pagina