Skip to content
DEEL 2
Ik staarde Troys vader aan.
Zijn waterige ogen waren rood van verdriet en drank.
“Wat bedoelt u?” vroeg ik zacht.
Hij keek om zich heen alsof hij wilde controleren of niemand luisterde.
Toen schudde hij langzaam zijn hoofd.
“Te laat.”
“Nee.”
Ik pakte voorzichtig zijn arm vast.
“Als u iets weet, vertel het me dan.”
Zijn blik bleef op de gesloten kist rusten.
“Ik heb hem beloofd dat ik het geheim zou bewaren.”
Mijn hart sloeg sneller.
Al die jaren.
Al die vragen.
Al die slapeloze nachten.
“Waarom?”
Zijn stem brak.
“Omdat hij dacht dat jij hem anders nooit zou vergeven.”