De minuten verstreken terwijl Alvaro geconcentreerd werkte. Zijn vingers dansten over het toetsenbord, snel en nauwkeurig, alsof hij al jaren met dit systeem vertrouwd was. Camille leunde achterover in haar stoel, haar armen over elkaar geslagen, maar haar ogen bleven scherp op hem gericht. Ze had veel kandidaten gezien: mensen die glanzende cv’s hadden, aanbevelingsbrieven van gerenommeerde professoren, en dure kleding. Maar geen van hen had haar ooit zo stil en gefocust doen kijken als deze jonge man in versleten kleren.

Toen Alvaro eindelijk zijn laatste regel code intypte en op “enter” drukte, verscheen er een groen vinkje op het scherm. Het probleem waar het team al dagen tegenaan liep, was opgelost. Een opgeluchte glimlach trok over zijn gezicht, onzeker maar oprecht.

Camille stond op en liep langzaam naar het scherm. Ze bestudeerde het resultaat, scrollde door de code en knikte langzaam.

“Uitstekend werk, Alvaro. Dit is precies wat we nodig hadden,” zei ze, haar stem neutraal maar doordrenkt met waardering.

Alvaro voelde zijn hart een paar slagen overslaan. Hij had dit gedaan. Zonder dure diploma’s, zonder connecties, gewoon met zijn eigen kennis en doorzettingsvermogen.

“Dank u… mevrouw,” stamelde hij. “Ik… ik doe gewoon wat ik kan.”

Camille glimlachte nu volledig. “Dat weet ik. En dat is precies wat we zoeken bij Arya Solutions. Mensen die resultaten leveren, ongeacht hun achtergrond.”

Ze draaide zich om naar haar bureau en tikte op haar laptop. Een moment later keek ze Alvaro weer aan.

“Je mag morgen beginnen. Mijn team staat klaar om je op weg te helpen. Wat betreft je kleding: laat dat achterwege. Hier draait alles om je vaardigheden en inzet, niet om een pak of een stropdas.”

Alvaro knipperde verbaasd. “M-mevrouw… echt?”

Lees verder op de volgende pagina