Toen ik het huis bereikte, voelde ik meteen de spanning. Mijn moeder stond bij de voordeur, haar ogen glinsterden van tranen, maar niet van geluk. Mijn vader stond naast haar, trillend, alsof elke ademhaling hem pijn deed. En daar, midden in hun nieuwe woonkamer, stond Julia met Kyle, mijn zwager, nonchalant de ruimte in te nemen alsof ze er al jaren woonden.

“Thomas!” riep mijn vader uit, zijn stem klonk geforceerd. “Wat… wat doe je hier?”

“Papa,” zei ik, terwijl ik mijn spullen neerzette, “wat gebeurt hier?”

Julia lachte, een licht sarcastisch lachje dat altijd haar manier was geweest om macht uit te oefenen over situaties. “Oh Thomas, maak je geen zorgen. We helpen gewoon een beetje met het huis,” zei ze terwijl Kyle een doos op de bank zette alsof het vanzelfsprekend was dat ze hier mochten zijn.

Ik keek om me heen. De meubels waren niet beschadigd, de koelkast was open, maar het voelde alsof het hart van het huis was aangeraakt door iets onbekends. Mijn moeder huilde zachtjes, mijn vader kneep zijn ogen dicht.

Lees verder op de volgende pagina