Nora nam een diepe ademhaling en begon systematisch met schoonmaken. Ze veegde de vloeren, sorteerde stapels was, en zette de keuken op orde, terwijl de zes dochters haar nauwlettend observeerden. Geen glimlach, geen erkenning, alleen hun scherpe ogen die alles registreerden. Nora voelde geen angst, alleen een rustige vastberadenheid. Ze wist dat ze niet kon concurreren met geld of macht, maar ze had iets wat deze meisjes jarenlang hadden gemist: geduld en begrip.

Die middag brak ze het ijs. Ze merkte dat Lena stilletjes met de pop zat te spelen, haar ogen gericht op de muur. Nora hurkte naast haar en zei zachtjes: “Die pop heeft een arm gemist, hè? Wil je dat ik hem help repareren?” Lena knikte aarzelend en stak de pop naar haar uit. Met simpele steken van draad en wat vilt repareerde Nora het poppetje. Lena’s lippen krulden even omhoog, een klein gebaar dat de hele kamer leek te veranderen.

Hazel, altijd op haar hoede, keek met een mengeling van wantrouwen en nieuwsgierigheid. “Waarom doe je dat?” vroeg ze, haar stem scherp.

Nora glimlachte zacht. “Omdat het belangrijk is om te zorgen voor de dingen die kwetsbaar zijn. Soms zijn mensen ook kwetsbaar, net als deze pop.” Hazel staarde haar even aan en draaide zich toen weg, duidelijk aan het overwegen wat ze had gehoord.

Lees verder op de volgende pagina