Linda’s stem galmde door de keuken.

Ze staarde in de doos alsof ze iets onmogelijks zag. Haar handen trilden toen ze er voorzichtig in greep en het voorwerp eruit tilde.

Het was een eenvoudige, opgevouwen luchtmatras.

Precies hetzelfde model als waarop mijn zeven maanden zwangere dochter de nacht had doorgebracht.

Ik leunde rustig tegen het aanrecht.

“Herken je het?” vroeg ik kalm.

Ze keek van het matras naar mij, haar gezicht lijkbleek.

“Wat moet dit voorstellen?” siste ze.

“Een cadeau,” zei ik. “Aangezien jij blijkbaar vindt dat dit een geschikte slaapplaats is voor een zwangere vrouw, dacht ik dat jij er misschien ook een paar nachten op wilt doorbrengen. Gewoon om te ervaren hoe comfortabel het is.”

Er viel een lange stilte.

Emily stond in de deuropening van de gang. Ze droeg mijn oude ochtendjas, haar hand beschermend op haar buik.

Linda zag haar en haar blik werd kort harder.

“Je overdrijft,” zei ze snel. “Ik had geen keuze. Alles was bezet.”

“Door wie?” vroeg ik.

Ze aarzelde.

Ik liep naar de gang en opende de deur van de logeerkamer.

Het bed stond er netjes bij. Opgemaakt. Onaangeroerd.

Daarnaast stond de wieg die we maanden geleden hadden gekocht, in afwachting van de komst van mijn kleinzoon.

Ik draaide me naar haar om.

“Leg me uit wat hier bezet was.”

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3