Daniel Hayes sloot de portier van de SUV met een rustige beweging, alsof hij alle tijd van de wereld had. Hij keek even naar het huis, daarna naar Olivia, en tenslotte naar Rebecca.

“Goedenavond,” zei hij kalm.

Rebecca rechtte haar rug meteen, maar haar stem had iets minder zekerheid dan een paar minuten eerder.

“Wat doet u hier?” vroeg ze scherp.

Daniel liep niet meteen naar haar toe. Hij keek eerst naar Olivia, alsof hij wilde controleren of ze in orde was.

“Mevrouw Carter heeft mij gebeld,” zei hij uiteindelijk.

Rebecca lachte kort, maar het klonk geforceerd. “Olivia? Die heeft geen advocaat nodig. Ze is gewoon dramatisch omdat ze eindelijk verantwoordelijkheid moet nemen.”

Olivia zei niets. Ze stond nog steeds bij haar koffers, haar handen stevig om het handvat geklemd.

Lees verder op de volgende pagina