Skip to content 
Ik duwde de deur open, mijn hart bonzend in mijn borst. Mijn zus stond vlak achter me. In de kamer brandde alleen het zachte licht van het nachtlampje.
Larissa stond bij het bed, haar handen voor haar mond geslagen, haar ogen groot van angst. Mijn vader zat rechtop op de rand van het bed, zichtbaar verward.
Maar het was niet hij die haar had laten schreeuwen.
Op de vloer, naast de oude houten kast, lag een klein doosje open. Het was een sieradendoosje dat ik meteen herkende.
Het had altijd op het nachtkastje van mijn moeder gestaan.
Larissa wees ernaar met een trillende hand.
“Ik… ik heb het niet expres geopend,” zei ze zacht. “Ik zocht alleen een glas water en toen zag ik het staan.”
Mijn vader keek naar het doosje en zuchtte diep.
Binnenin lag een zilveren ketting met een kleine hanger in de vorm van een bloem.
De ketting van mijn moeder.
Maar wat Larissa had laten schrikken, was niet alleen het sieraad.