Ik stond stil aan de rand van het gazon en keek naar mijn spullen die overal verspreid lagen. De lucht was zwaar en grijs, alsof zelfs de hemel niet wist wat hij van dit moment moest denken.

Margaret keek me nog steeds aan met een blik vol triomf.

“Waarom sta je daar nog?” zei ze scherp. “Je hebt gehoord wat ik zei.”

Ik boog langzaam naar voren en pakte mijn trouwalbum op. De pagina’s waren vochtig en een beetje vuil, maar de foto’s waren nog zichtbaar.

Oliver glimlachte op elke foto.

Zijn blik was warm, rustig… en vol vertrouwen.

Ik sloot het album voorzichtig.

Achter me hoorde ik Lydia zacht lachen terwijl ze nog steeds filmde.

“Dit is ongelooflijk,” zei ze tegen iemand achter de camera van haar telefoon. “Ze staat daar gewoon alsof ze niet begrijpt wat er gebeurt.”

Edward keek kort naar mij, maar wendde zijn blik meteen weer af.

Daniel, de jongste van de familie, zei nog steeds niets.

Margaret zette een stap naar voren.

“Je huwelijk is voorbij,” zei ze. “Oliver is weg. En zonder hem heb je hier niets meer te zoeken.”

Ik keek naar het huis.

Het grote witte landhuis stond daar net zo statig als altijd. De ramen glansden in het licht, de tuin was perfect onderhouden.

Ik had hier zes jaar gewoond.

Zes jaar waarin ik elke dag probeerde te bewijzen dat ik niet de vrouw was waarvoor ze me hielden.

Maar niets was ooit genoeg geweest.

Ik pakte mijn schoenen van het gras en hield ze even in mijn handen.

Toen keek ik weer naar Margaret.

“Is dit echt wat je wilt?” vroeg ik rustig.

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3