Ik legde de envelop rustig naast de rekeninghouder op tafel. Niemand zei iets. Het geluid van bestek dat even daarvoor vrolijk tegen borden tikte, was volledig verdwenen.

Wesley keek eerst naar de envelop, daarna naar mij.

Zijn gezicht werd bleek.

“Mam… wat doe jij hier?” vroeg hij.

Zijn stem klonk anders dan aan de telefoon. Minder zelfverzekerd.

Ik glimlachte licht.

“Goedenavond,” zei ik vriendelijk tegen de rest van de tafel.

Cora knipperde een paar keer, alsof ze probeerde te begrijpen of ze mij echt zag. Mijn dochter Emily – die tegenover Wesley zat – keek snel naar haar glas water.

Niemand had dit verwacht.

Ik wees zachtjes naar de envelop.

“Die is voor jullie,” zei ik.

Wesley schoof hem voorzichtig naar zich toe. Hij keek naar mij, alsof hij wilde vragen of hij hem moest openen.

“Ga je gang,” zei ik.

Hij haalde een vel papier eruit.

Zijn ogen gleden langzaam over de tekst.

De kleur in zijn gezicht veranderde opnieuw.

Cora boog zich iets naar voren. “Wat is het?” fluisterde ze.

Wesley slikte.

“Het is… een bevestiging,” zei hij langzaam.

“Waarvan?” vroeg Emily.

Lees verder op de volgende pagina