De live-beelden waren stil. Het zachte gele nachtlampje verlichtte Anaya’s kamer precies zoals elke avond. Haar knuffels zaten netjes tegen de muur, alsof ze over haar waakten. Het bed leek groot en comfortabel.

Maar iets klopte niet.

Anaya lag niet in het midden van het bed.

Ze lag helemaal aan de rand, alsof iemand haar langzaam naar opzij had geduwd.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

“Misschien draait ze gewoon veel in haar slaap,” fluisterde ik tegen mezelf.

Ik bleef kijken.

Een minuut.

Twee minuten.

Drie minuten.

Toen zag ik iets vreemds.

Anaya bewoog niet… maar de deken naast haar leek lichtjes te bewegen, alsof er gewicht op lag.

Ik voelde koude rillingen langs mijn armen gaan.

Ik kneep mijn ogen samen en zoomde in op het beeld.

Het matras… zakte een beetje in.

Precies naast haar.

Alsof iemand daar lag.

Maar er was niemand te zien.

Mijn adem stokte in mijn keel.

“Dit is onmogelijk,” fluisterde ik.

Ik bleef naar het scherm staren, mijn vingers trilden licht.

Toen gebeurde er iets dat mijn hart volledig deed stoppen.

Anaya schoof nog een paar centimeter naar de rand van het bed.

Langzaam.

Heel langzaam.

Alsof iemand onzichtbaar ruimte voor zichzelf maakte.

Ik voelde tranen in mijn ogen opkomen.

Lees verder op de volgende pagina