Skip to content
De zware houten deuren van de trouwzaal zwaaiden langzaam open toen ik naar binnen liep. Het zachte geroezemoes van gasten vulde de ruimte, samen met het geluid van een strijkkwartet dat een rustige melodie speelde. De zaal was prachtig versierd met witte bloemen, zilveren linten en kaarsen die warm licht verspreidden.
Voor even voelde het alsof ik in een droom liep.
Maar het gewicht in mijn armen herinnerde me eraan waarom ik hier was.
Lucas lag rustig tegen mijn borst, in een kleine draagdoek gewikkeld. Zijn ademhaling was zacht en regelmatig, alsof hij niets wist van de storm die ons leven had veranderd.
Mensen begonnen zich om te draaien.
Eerst een paar… daarna bijna iedereen.
Ik zag de verwarring op hun gezichten toen ze mij zagen. Sommige gasten fluisterden tegen elkaar. Een paar mensen keken ongemakkelijk weg.
Aan het einde van het gangpad stond Daniel.
Naast hem stond Victoria Hale, in een lange ivoorkleurige jurk, haar handen gevouwen rond een boeket witte rozen. De glimlach op haar gezicht verdween langzaam toen haar ogen mij herkenden.
Daniel werd bleek.
Heel even leek het alsof de tijd stil stond.
Hij had me duidelijk niet verwacht.
En al helemaal niet met Lucas.
Ik liep rustig verder naar voren. Mijn stappen waren langzaam maar vastberaden. Het geluid van mijn schoenen op de houten vloer weerklonk in de plotseling stille zaal.
De muziek stopte.
Het strijkkwartet keek onzeker naar elkaar.
Toen ik halverwege het gangpad was, hoorde ik iemand fluisteren:
“Is dat… zijn vrouw?”
Daniel schraapte zijn keel.
“Hannah… wat doe jij hier?” zei hij, zijn stem gespannen.
Ik stopte een paar meter van hem vandaan.