DEEL 2

Mijn handen trilden terwijl ik het flesje van Lily overnam. Het etiket was klein en vol medische termen, maar één ding was glashelder: dit waren geen vitamines. Het waren kalmeringsmiddelen, medicijnen die normaal gesproken alleen op recept voor volwassenen worden gebruikt. Mijn adem stokte. Hoe kon Margaret denken dat het oké was om dit aan mijn vierjarige dochter te geven?

Ik voelde een mix van woede, angst en ongeloof. Mijn eerste gedachte was: ik moet Lily beschermen, onmiddellijk. Mijn tweede gedachte: hoeveel heeft ze al gekregen?

Ik legde het flesje voorzichtig op het aanrecht en hurkte naast Lily. “Heb je dit elke avond genomen?” vroeg ik zacht, maar streng.

Lily knikte langzaam, haar ogen groot en tranenachtig. “Oma zei dat het me rustig zou maken… dat ik dan beter zou slapen.”

Beter slapen. Dat ene zinnetje liet mijn maag omdraaien. Ze had haar kleindochter letterlijk verdovend. Mijn eigen moeder had ons altijd gewaarschuwd om voorzichtig te zijn met medicijnen. En nu, zonder overleg, gaf ze Lily iets wat ze niet nodig had, wat gevaarlijk kon zijn.

Ik ademde diep in. Paniek zou me niets helpen. Ik moest rationeel handelen. Eerst de feiten verzamelen. Ik opende het flesje en keek naar de hoeveelheid die nog over was. Volgens de gebruikelijke dosis voor volwassenen, die op het etiket stond, had Lily ongeveer een derde van een volwassendosis per nacht gekregen. Te veel voor een kind van vier.

Mijn telefoon lag op het aanrecht. Ik belde onmiddellijk het Antigifcentrum en een kinderarts. Terwijl ik wachtte, probeerde ik Lily gerust te stellen. “Alles komt goed, schat. Mama gaat je helpen.”

Lees verder op de volgende pagina