Ik keek naar de melding op mijn telefoon en voelde iets in mij stil worden.

Niet paniek.

Niet woede.

Maar een soort scherpe, gecontroleerde helderheid.

Het busje stond er echt.

Een witte bestelwagen met het logo van een slotenmakersbedrijf dat ik niet had ingeschakeld.

Ik zette de livestream van de verborgen camera aan.

Daar waren ze.

Mijn vader stond bij de ingang van het gebouw, zijn armen over elkaar. Mijn moeder keek op haar telefoon alsof ze een afspraak bevestigde. En Chloe… Chloe stond net iets te dichtbij de deur, zenuwachtig spelend met haar haar.

Ik hoorde hun stemmen via de audio-opname.

“Zorg dat het snel gaat,” zei mijn vader tegen de slotenmaker. “Ze komt vrijdag pas terug.”

De man knikte. “Geen probleem. Als de eigenaar toestemming heeft…”

Lees verder op de volgende pagina