De oprit van het huis van haar moeder was precies zoals ik hem me herinnerde: grind dat zacht kraakte onder de banden, een witte veranda met een schommelstoel die nooit leek te bewegen, en bloemen die altijd net iets te perfect gerangschikt waren om natuurlijk te zijn. Alles voelde vertrouwd. Dat was misschien wel het meest verontrustende.

Sarah parkeerde de auto en zette de motor uit.

“Ben je stil,” zei ze, zonder me aan te kijken.

“Ik ben gewoon moe,” antwoordde ik.

Het was geen leugen, maar ook niet de waarheid.

Ze knikte langzaam, alsof ze dat accepteerde, maar haar ogen bleven een fractie van een seconde langer op mij rusten dan normaal. Alsof ze iets probeerde te lezen dat ik zelf nog niet helemaal begreep.

We stapten uit. Haar moeder, Elaine, stond al in de deuropening, glimlachend, haar handen licht uitgestrekt in een welkom dat warm leek maar altijd een zekere afstand had behouden.

“Daar zijn jullie eindelijk!” riep ze.

Ze omhelsde Sarah eerst, stevig, alsof ze haar wilde controleren, en daarna mij, vluchtiger, beleefd. De geur van haar parfum was scherp en bloemig, bijna identiek aan hoe ik het me herinnerde van eerdere bezoeken.

Binnen was alles netjes. Té netjes.

Ik had dat nooit eerder als vreemd ervaren.

Nu wel.

Tijdens het diner werd er gepraat over kleine dingen: werk, het weer, een buurvrouw die een nieuwe hond had. Sarah lachte op de juiste momenten, stelde vragen, reageerde precies zoals je van haar verwachtte. Als ik haar niet beter dacht te kennen, zou ik niets verdachts hebben gemerkt.

Maar dat deed ik wel.

En het briefje brandde nog steeds in mijn zak.

Na het eten stond Sarah op.

“Ik ga even douchen,” zei ze. “Lange rit.”