Deel 2: De man in de gang

Jessica wist niet hoe lang ze bewusteloos was geweest.

Tijd had zich losgemaakt van betekenis.

Er was alleen donker geweest… en daarna licht dat pijn deed.

Toen ze weer iets kon voelen, was het geen comfort. Het was koude plastic onder haar rug en het regelmatige gepiep van machines die haar lichaam bewaakten alsof het eigendom van iemand anders was geworden.

Een ziekenhuis.

Intensive care.

Ze probeerde haar vingers te bewegen. Haar linkerhand reageerde niet. Alleen haar rechterhand trilde licht.

“Mevrouw Pierce?”

Een stem naast haar bed.

Ze draaide haar hoofd met moeite.

Een verpleegkundige keek naar haar, zacht maar alert.

“U bent in veiligheid,” zei ze. “U heeft een ernstige beroerte gehad. U bent op tijd gevonden.”

Op tijd gevonden.

Die woorden bleven hangen als een grap die niemand uitlegde.

Jessica wilde praten, maar haar stem kwam niet verder dan een schor geluid.

“Familie…?” fluisterde ze.

De verpleegkundige aarzelde een fractie van een seconde.

“Ze zijn geïnformeerd.”

Niet: ze zijn hier.

Niet: ze maken zich zorgen.

Alleen dat.

Geïnformeerd.

—

De eerste dagen bestonden uit flarden.

Licht dat aan en uit ging.

Lees verder op de volgende pagina