Diego bleef staan.

Midden in de tuin van het luxe trouwcomplex, omringd door witte bloemen, zachte muziek en gasten die nog geen idee hadden dat er iets onder hun voeten aan het verschuiven was.

Zijn telefoon trilde opnieuw.

Eén melding.

Dan nog één.

Hij fronste, haalde het toestel omhoog en ontgrendelde het scherm.

Wat hij zag, liet zijn gezicht eerst leeg worden.

En daarna bleek.

“Wat is dat?” vroeg Marta, die net uit de zaal kwam gelopen in haar witte jurk.

Diego reageerde niet meteen.

Zijn duim scrolde langzaam.

Berichten.

E-mails.

Documenten.

Bankmeldingen.

Zijn ademhaling werd zwaarder.

“Dat kan niet…” fluisterde hij.

Marta kwam dichterbij. “Wat kan niet?”

Hij draaide het scherm iets naar haar toe.

En op dat moment veranderde haar hele houding.

De glimlach verdween.

De muziek uit de zaal leek verder weg te worden.

“Waar komt dit vandaan?” vroeg ze scherp.

Diego keek om zich heen alsof hij niet meer zeker wist waar hij was.

“Van de bank… van papa zijn account…”

Zijn stem brak bij het laatste woord.

—

Buiten de parkeerplaats zat Ricardo in zijn truck.

De motor stond nog uit.

Zijn handen lagen rustig op het stuur.

Niet trillend.

Lees verder op de volgende pagina