Mariana stapte het podium op alsof ze er thuishoorde.

Niet langzaam. Niet aarzelend. Maar met een rustige zekerheid die de hele zaal direct anders liet aanvoelen. Het geroezemoes stierf weg. Glazen bleven half in de lucht hangen. Zelfs de muziek op de achtergrond leek ineens verder weg.

Achter haar hoorde ze Julian nog roepen.

“Mariana! Kom hier onmiddellijk terug!”

Maar ze draaide zich niet om.

Voor haar stond een microfoon. Een simpel zwart ding op een standaard. Voor de meeste mensen een decorstuk van een gala. Voor haar was het een grens.

Ze stopte ervoor en keek de zaal in.

Honderden ogen. Investeerders. Directieleden. Partners. En helemaal vooraan: Maxwell Thorne, die haar aankeek alsof hij precies wist dat dit moment zou komen.

Julian kwam hijgend achter haar aan en greep haar arm.

“Wat denk je dat je aan het doen bent?” siste hij. “Je maakt me belachelijk!”

Ze keek hem eindelijk aan. Echt aan.

“Je hebt dat al zelf gedaan,” zei ze rustig.

Een paar mensen in de zaal fluisterden. Iemand zette een glas neer. De spanning was bijna tastbaar.

Julian probeerde te lachen, maar het klonk hol.

“Ze is overstuur,” zei hij tegen de zaal. “Het is een misverstand. Mijn… medewerker heeft te veel champagne gehad.”

Mariana knipperde langzaam met haar ogen.

“Medewerker,” herhaalde ze zacht.

Maxwell zette een stap naar voren, maar zei nog niets. Hij keek alleen.

Alsof hij wachtte.

Lees verder op de volgende pagina