Richard’s deur viel dicht met een harde klap die nog lang nagalmde in de gang.

De stilte daarna was erger dan zijn geschreeuw.

Ik bleef staan in de badkamer, mijn hand nog steeds op de kapotte spoelknop, terwijl mijn adem langzaam weer normaal probeerde te worden. Maar iets in mij bleef niet rustig worden. Iets was verschoven.

Niet gebroken.

Gewoon… wakker geworden.

Ik keek nog één keer naar mezelf in de spiegel.

Grijs haar. Vermoeid gezicht. Ogen die te veel hadden gezien en te weinig hadden gekregen.

“Dit is genoeg,” fluisterde ik.

Mijn stem was zacht, maar het was de eerste keer in jaren dat ik mezelf echt hoorde.

Ik draaide de kraan dicht, trok mijn nachthemd recht en liep naar de keuken.

De klok boven het fornuis knipperde: 03:18.

Het huis was stil. Té stil.

Op het aanrecht lag een stapel bonnetjes, een open rekeningenmap en Richards sleutels, achteloos neergegooid alsof alles hier vanzelf werkte.

Alsof ik vanzelf werkte.

Ik ging zitten.

Niet omdat ik moe was.

Maar omdat ik moest nadenken.

En toen zag ik iets wat ik eerder nooit had willen zien.

De bankafschriften.

Mijn handen begonnen langzaam door de papieren te bladeren. Eerst zonder focus, alsof ik alleen bevestiging zocht van iets wat ik al wist. Maar na een paar minuten werd het anders.

Heel anders.

Herhalende bedragen.

Overboekingen.

Een tweede rekening op mijn naam… die ik nooit zelf had geopend.

Mijn adem stokte.

Lees verder op de volgende pagina