Skip to content
De stilte die volgde, voelde zwaarder dan de hitte van de grill.
Dominic Vance bleef even staan, zijn blik gericht op Philip, alsof hij hem de kans gaf om zijn woorden terug te nemen. Maar Philip, nog steeds half glimlachend en overtuigd van zijn eigen optreden, haalde alleen zijn schouders op en nam een slok bier.
“Wat?” zei hij luchtig. “Iedereen weet dat ik hier de chef ben.”
Een paar gasten keken ongemakkelijk naar hun bord. Het gelach was verdwenen. Alleen het zachte sissen van vet op de grill doorbrak de spanning.
Dominic draaide zich langzaam om naar de tafel, pakte een lepel en schepte wat van de rijst op. Hij proefde opnieuw, deze keer aandachtiger. Daarna nam hij een stukje tortilla, voegde bonen en salsa toe en sloot even zijn ogen, alsof hij een herinnering probeerde te plaatsen.
“Interessant,” zei hij uiteindelijk rustig.
Philip fronste. “Wat bedoel je daarmee?”