Skip to content
“Dus… ga je dat echt serieus nemen?”
Ze draaide zich om. Voor het eerst stond ze rechtop, zonder haar blik neer te slaan.
“Ik weet het nog niet,” zei ze eerlijk.
Hij zuchtte. “Kom op, Isabella. Dit is ons leven. Je gaat toch niet alles omgooien voor een of ander idee?”
Ze keek hem aan, en dit keer zag ze hem anders. Niet als iemand die haar wereld bepaalde, maar als iemand die er slechts een deel van was.
“Misschien is het geen idee,” zei ze zacht. “Misschien is het een kans.”
Hij schudde zijn hoofd. “Je overdrijft.”
Ze glimlachte licht. “Dat dacht jij vanmiddag ook over mijn eten.”
Hij had geen antwoord.
Die avond, terwijl ze de laatste spullen opruimde, keek Isabella naar haar handen. Jarenlang had ze ermee gewerkt zonder erkenning. Maar nu… nu voelde het anders.
Niet omdat iemand haar had gered.
Maar omdat iemand eindelijk had gezien wat er al die tijd was.
En diep vanbinnen wist ze dat de volgende zondag er heel anders uit zou zien.