De rit naar de spoedeisende hulp verliep in stilte.

Niet de rustige soort stilte, maar die gespannen, geladen stilte waarin elke ademhaling te luid klinkt. Jessica reed te hard, haar vingers strak om het stuur geklemd.

“Je kon echt geen ander moment kiezen, hè?” mompelde ze uiteindelijk.

Morgan antwoordde niet. Ze hield haar hand stevig tegen haar zij, precies daar waar de hechtingen onder haar jas verborgen zaten. Elke hobbel in de weg voelde alsof er iets vanbinnen losschoot.

Toen ze aankwamen, stapte Jessica meteen uit zonder naar haar om te kijken. Morgan volgde langzamer, haar benen zwaar, haar zicht een beetje wazig.

Binnen rook het naar ontsmettingsmiddel en koffie die te lang had gestaan.

Bij de balie probeerde Morgan iets te zeggen, maar Jessica was haar voor.

“Ze overdrijft,” zei ze tegen de verpleegkundige, met een vermoeide zucht. “Ze doet dit vaker. Help alsjeblieft eerst mensen die echt ziek zijn.”

Morgan keek haar aan. Even. Lang genoeg om te beseffen dat er geen twijfel zat in haar stem. Alleen overtuiging.

De verpleegkundige keek van de een naar de ander. Professioneel, neutraal.

“Wat zijn uw klachten?” vroeg ze uiteindelijk aan Morgan.

“Interne pijn,” zei Morgan zacht. “Recent geopereerd. Ik denk dat er iets misgaat.”

“Wanneer was de operatie?”

Morgan aarzelde een fractie van een seconde. “Niet lang geleden.”

Jessica lachte kort. “Zie je? Ze kan niet eens een datum geven.”

Maar de verpleegkundige had het al genoteerd.

“Neem plaats,” zei ze. “We roepen u zo.”

Lees verder op de volgende pagina