Jason werd de volgende ochtend wakker met het soort gemak dat alleen mensen kennen die denken dat ze gewonnen hebben zonder het spel te begrijpen.

Hij stond op in zijn dure zijden pyjama, liep fluitend door het huis en liet zijn telefoon overal rondslingeren alsof de wereld vanzelf zou blijven draaien.

Ik zat al aan de keukentafel.

Koffie.

Rustig.

Perfect stil.

Hij keek me aan en glimlachte. “Dag één,” zei hij weer. “We beginnen echt opnieuw, hè?”

Ik knikte langzaam.

“Ja,” zei ik. “Dat doen we.”

Hij kuste mijn kruin alsof ik een huisdier was dat hij even geruststelde, en begon te praten over zijn plannen. Nieuwe investeerders. Een rebranding van zijn bureau. Een ‘frisse start’.

Ik luisterde niet echt meer.

Ik keek alleen naar zijn handen terwijl hij praatte. Die handen die nooit werkten, maar altijd namen.

En ik dacht: nog even.

—

Om 10:14 uur ging zijn telefoon.

Hij nam op zonder te kijken.

“Ja?”

Een stilte.

Zijn gezicht veranderde nauwelijks in het begin. Alleen zijn wenkbrauwen trokken iets samen.

“Wat bedoel je… bevroren?”

Ik bleef koffie drinken.

Rustig.

Lees verder op de volgende pagina