De deuren gingen open zonder drama.

Geen muziek, geen aankondiging.

Maar de ruimte veranderde toch.

Dat gebeurt wanneer iemand binnenkomt die niet hoeft te bewijzen wie hij is.

Xavier Thorne stapte naar binnen met een rustige, beheerste houding. Geen overdreven glimlach, geen haastige handdrukken. Mensen bewogen vanzelf een beetje opzij, alsof de kamer zich aanpaste aan zijn aanwezigheid.

Jeffrey was er als eerste bij.

Natuurlijk.

Ik zag hoe hij rechtop ging staan, zijn schouders naar achteren, zijn stem iets lager, iets zelfverzekerder dan normaal.

“Mr. Thorne,” zei hij, met precies de juiste hoeveelheid respect. “Wat een eer dat u er bent.”

Xavier knikte beleefd.

Niet onder de indruk.

Niet afwijzend.

Gewoon… observerend.

Ik draaide me weer naar Parker.

“Grotere vleugels?” vroeg ik.

“En vuur!” zei hij enthousiast.

“Groen vuur?”

“JA!”

Ik begon opnieuw te tekenen.

—

Vanuit mijn plek kon ik zien hoe Jeffrey zich uitsloofde.

Hij wees dingen aan. Lachte net iets te hard. Probeerde gesprekken te sturen alsof hij al deel uitmaakte van die wereld.

Maar Xavier keek niet echt naar hem.

Niet zoals Jeffrey hoopte.

Zijn blik dwaalde.

Langzaam.

Alsof hij iets zocht.

—

“Waarom kijken ze allemaal zo raar?” vroeg Parker.

“Omdat iemand belangrijks is binnengekomen,” zei ik.

“Ben jij belangrijk?” vroeg hij.

Ik glimlachte.

“Niet voor hen.”

Hij dacht even na.

“Voor mij wel.”

Lees verder op de volgende pagina