Ik bleef in de deuropening staan, mijn hand nog op de klink, terwijl de woorden in de lucht bleven hangen.

“Welke baby?”

Mijn moeder verstijfde.

Voor het eerst sinds… eigenlijk zolang ik me kon herinneren… wist ze niet wat ze moest zeggen.

“Doe niet zo,” zei ze uiteindelijk scherp. “We weten dat je bevallen bent. Het hele ziekenhuis weet het.”

Achter haar deed de man een stap naar voren, uit de schaduw.

Mijn hart sloeg een slag over.

Ik kende hem niet.

Maar er was iets aan hem—de manier waarop hij stond, hoe hij keek—alsof hij hier niet kwam vragen, maar halen.

“Ava,” zei hij rustig, bijna vriendelijk, “we willen dit netjes oplossen.”

Ik keek hem aan.

“Wie ben jij?”

Hij glimlachte niet.

“Dat is nu niet belangrijk.”

“Voor mij wel.”

Een korte stilte.

Toen zuchtte hij licht.

“Laten we zeggen dat ik werk voor mensen die geïnteresseerd zijn in… wat er die nacht gebeurd is.”

Mijn vingers klemden zich iets strakker om de deurklink.

Lees verder op de volgende pagina