Skip to content
Mijn blik viel op de lege wieg in de hoek van de kamer.
Ik had hem al klaargezet.
Voor haar.
Voor mijn dochter.
Mijn handen trilden licht.
Maar mijn stem, toen ik zachtjes sprak, was vast.
“Waar je ook bent… ik kom je halen.”
Geen tranen.
Niet nu.
Daar was geen tijd voor.
Ik opende de deur en stapte naar buiten.
De lucht was fris.
Scherp.
Echt.
En terwijl ik naar mijn auto liep, wist ik één ding zeker:
Wat er ook verborgen werd…
wie er ook achter zat…
ik zou het vinden.
Want dit ging niet alleen om wat ik verloren had.
Maar om wat iemand probeerde af te pakken.
En deze keer…
zou ik niet alleen overleven.
Ik zou antwoorden krijgen.
En niemand…
niemand zou me nog tegenhouden.