Ethan voelde iets in zich knappen.

Niet luid. Niet dramatisch. Maar diep en onomkeerbaar.

Hij draaide zich langzaam om naar de woonkamer, zijn blik donker en scherp. Voor het eerst sinds jaren keek hij niet als de zorgzame zoon of de toegeeflijke broer… maar als iemand die eindelijk begon te zien wat er werkelijk gebeurde.

“Emily blijft hier,” zei hij rustig, maar met een toon die de lucht deed verstijven.

Het gelach in de woonkamer stopte abrupt.

Madison keek op, zichtbaar geïrriteerd. “Wat bedoel je? We hebben ijs nodig.”

Ethan zette een stap naar voren. “Dan haal je het zelf.”

Die woorden hingen zwaar in de ruimte. Niemand sprak. Zelfs de televisie leek ineens te luid.

Linda was de eerste die reageerde. Ze zette haar glas neer en keek hem strak aan. “Ethan, praat niet zo tegen je zussen. Emily kan best even—”

Lees verder op de volgende pagina