Hij keek me aan alsof ik een puzzelstuk was dat hij niet meer kon plaatsen.

“Wat bedoel je daarmee?” vroeg hij opnieuw, nu langzamer.

Achter hem boog Amanda zich uit het raam. Onrustig. Ongeduldig.

Ik deed één stap naar voren, net genoeg om de afstand tussen ons duidelijk te maken.

“Prettige reis,” zei ik rustig. “En Mark… controleer je telefoon als je op je bestemming bent.”

Hij fronste. “Olivia, stop met spelletjes spelen.”

Ik glimlachte opnieuw.

“Dit is geen spel.”

En toen draaide ik me om en liep terug het huis in.

Niet omdat ik bang was.

Maar omdat het deel dat hij nog kon zien… al voorbij was.

—

De deur sloot zacht achter me.

En voor het eerst in jaren voelde het huis niet leeg.

Maar stil.

Controleerbaar.

Ik liep naar de keuken en zette een kop koffie. Mijn handen waren vast, niet trillend. Dat verschil was belangrijk.

Lees verder op de volgende pagina