De ochtend daarna werd ik wakker in stilte.

Geen gehaaste voetstappen in huis. Geen stem van Daniel die klaagde over “onduidelijke bankkosten”. Geen Marissa die mijn koelkast opende alsof ze hem had gekocht.

Alleen het zachte geluid van de privéverpleegster die mijn infuus controleerde.

“Goedemorgen, mevrouw,” zei ze vriendelijk. “U hebt eindelijk een paar uur rustig geslapen.”

Ik knikte langzaam. Mijn lichaam deed nog pijn, maar mijn hoofd was helder.

“Heb ik telefoontjes gemist?” vroeg ik droog.

Ze aarzelde even, maar haar blik verried genoeg.

“Een paar… honderd, misschien.”

Ik liet een korte, bijna stille lach horen.

“Dat klinkt als mijn zoon.”

Ze begreep de context niet, maar ze stelde geen vragen. Goede verpleegkundigen doen dat niet.

Lees verder op de volgende pagina